Nonkonformista

Witam ponownie.

Xavery Kłopocki

Witam serdecznie, redaktorze.

Na początek gratulacje z uwagi na objęcie przez Pana urzędu Prezydenta Ministrów Jego Cesarskiej Mości.

Dziękuję.

Jak mnie pamięć nie myli, dziś mija termin zgłaszania kandydatów na Prezydenta Ministrów JCKM?

Pozwolę sobie zacytować Posła Szucsa, Przewodniczącego Zgromadzeniu. „Kandydatury zgłaszamy do dnia 18 września 2011 roku do godziny 22:00. W przypadku, gdyby do tego czasu nie wpłynęła żadna kandydatura termin na zgłaszanie kandydatur ulega przedłużeniu o kolejne 24 godziny i tak do momentu zgłoszenia kandydatury”

Czyli może nie być chętnych?

Jak widać, na razie nikt nie wyraził gotowości do wzięcia na siebie tej kolosalnej odpowiedzialności.

Pan, von Rotberg, Mortuus, Szucs, Jorg… lista potencjalnych kandydatów wydaje się być długa.

Panie Redaktorze. Ja już powiedziałem przy naszej poprzedniej rozmowie, że mam mnóstwo roboty na szczeblu krajowym. Ritter Jorg również ma dość obowiązków. Zarządza jednym z większych namiestnictw, jest szefem wywiadu wojskowego… i można tak wymieniać dalej. Panowie Szucs i Mortuus deklarowali nie raz otwarcie obaj, że nie będą zgłaszać swoich kandydatur. Natomiast herr Rotberg wspominał o udaniu się na urlop polityczny z przyczyn zdrowotnych.

No właśnie, jak już jesteśmy przy von Rotbergu. Zna Pan najnowsze wieści?

Chodzi Panu o postępowanie wyjaśniające w Prokuraturze Generalnej?

Tak.

Cóż, cassus herr von Rotberga jest interesujący.

Co Pan ma na myśli?

Do tej pory nie zdarzyło się, aby „wywołany” do odpowiedzi na zapytanie minister nie był członkiem Zgromadzenia, ergo – nie miał dostępu do gmachu Parlamentu. Z tego co pamiętam, rzecz jasna.

Jednak jako PM powinien taki dostęp mieć, tym bardziej, że był wnioskodawcom kilku projektów, na którymi formalnie nie zakończono procedowania. Uważa Pan, że za uchylanie się od odpowiedzi powinien odpowiedzieć przed Sądem?

Regulamin nie określa, jak w tej sytuacji powinno się zachować Zgromadzenie. Tym niemniej kończę projekt uchwały, która umożliwi Prezydentowi Rotbergowi przemówienie do Zgromadzenia i odpowiedź na pytania.

Mówiąc wprost, redaktorze- uważam, że sądzenie kogoś za to, że nie odpowiedział w terminie siedmiu dni na pytanie ‘Dlaczego Pan Prezydent nie jest Duchem Świętym’ zakrawałoby na kpinę z systemu prawnego kraju.

Pan by odpowiedział?

Zapewne. Choć nie jestem w stanie stwierdzić, jak zachowałbym się w sytuacji Prezydenta Rotberga, jako że w tym czasie był na urlopie zdrowotnym.

Przyznam się, że przygotowałem sobie ten sam cytat z interpelacji posła Szucsa. Trochę dziwne pytania pan poseł zadaje, jak na Parlament takie kraju jak Monarchia.

Nie czuję się uprawniony do oceny zachowań Posła Szucsa. Proponuję zostawić to specjalistom – psychologom behawioralnym

Nawiązując jeszcze do tej interpelacji. Po odejściu von Rotberga z Ministerstwa Skarbu, teraz z finansami będzie już tylko lepiej?

Tego nie jestem w stanie powiedzieć. Choć w wielu sprawach nie zgadzam się z herr Rotbergiem, musimy pamiętać o jednym. Jest jednym z nielicznych ludzi w Monarchii mających na tyle spójną wiedzę, i jakiekolwiek pojęcie o gospodarce, aby pełnić to stanowisko.

To postępowanie prokuratorskie przekreśla jego ewentualną dalszą karierę?

Dlaczego?

Podejrzenie popełnienia przestępstwa. Jakby nie było – łamanie prawa nie budzi zaufania.

Po pierwsze, Redaktorze, w Monarchii z tego co wiem, panuje zasada domniemania niewinności. Po drugie, obawiam się, że obecnie w kraju wyborów politycznych nie dokonuje się na zasadzie zaufania, a sympatii osobistych.

Węgrzy się wtrącają w sprawy Austrii?

Niech Pan mi to powie. Wtrącają się?

Czytając shoutbox, w mojej ocenie trudno nie ulec takiemu wrażeniu.

Cóż, zapewne jako człowiek z zewnątrz ma Pan bardziej obiektywne spojrzenie na tę kwestię. Ja mogę tylko powiedzieć, że moim zdaniem gdyby Posłowie zajęli się sprawami korony Św. Stefana, zamiast prowokować afery w miejscach publicznych, wyszłoby to na dobre całemu krajowi.

Dziękuję za drugą część wywiadu. Mam nadzieję, że spotkamy się jeszcze raz:)

Ja również mam taką nadzieję.

Życzę miłego wieczoru:)

Nawzajem.

— — —

Na koniec krótkie sprostowanie do artykułu „Autentyczny nacjonalizm czy próba zwrócenia na siebie uwagi?” z dn. 13. września br.

Ustawa, która jak pisaliśmy została skierowana do węgierskiego Sejmu, zakazuje przyjęcia obywatelstwa węgierskiego, a nie jak informowaliśmy ubiegania się o mandat w parlamencie Krajów Korony Świętego Stefana. Nie podważa to jednak głównej tezy artykułu. Za błąd przepraszamy.

Nonkonformista Powszechny:

Witam Pana, Panie Delegacie!

hrabia Xavery Kłopocki:

Witam, Panie Redaktorze.

Jak samopoczucie?

Dziękuję, nie narzekam.

Powrócił Pan do Monarchii. Dlaczego?

Nigdy nie zamierzałem jej na stałe opuszczać, tu zawsze był mój dom.

Kiedy wprowadzał się Pan do Monarchii, co Panem kierowało?

Za pierwszym razem? Głównie ciekawość, no i rzecz jasna sentyment do „belle epoque”. Uważam, że w tamtej epoce społeczeństwo było bardziej cywilizowane. Miało przed sobą wiele wspaniałych szans, z których nie wszystkie zostały wykorzystane. Kto wie, jak potoczyłyby się losy świata, gdyby nie Sarajewo, na przykład?

A teraz?

Powróciłem do domu Obowiązki, które trzymały mnie poza krajem tak długo pozwoliły mi wreszcie na powrót do starej, kochanej Galicji.

Wnioskuję, że chciałby się Pan realnie cofnąć w czasie o jakieś 100 lat?

Ba! Nawet dwieście!

Spełniałby się Pan w tamtych czasach?

Na pewno starałbym się dać z siebie wszystko, tak jak i dziś.

Właśnie, dziś. Jakie ma Pan plany?

Realne?

W Monarchii.

Jako Delegat Rady Państwa oraz oczywiście, z woli najjaśniejszego Pana, Landeshauptmann Galicji i Lodomerii wraz z Bukowiną zamierzam działać aktywnie na rzecz rozwoju samorządności Krajów i Królestw w Radzie Państwa Reprezentowanych.

Jako Prezydent Ministrów na ziemiach Cesarstwa Austrii również?

To się okaże. Demokracja jest nieprzewidywalna, Redaktorze.

Wydaje się, że ma Pan poparcie w Izbie Delegatów.

Szlachetny Pan ritter four Jorg podziela moją wizję państwa, jak zagłosuje natomiast pan Eberdharth – tego nie wiem.

Ma Pan przyjaciół w Monarchii?

Jest kilka osób, które darzę wielkim szacunkiem.

Polityków?

A kto wśród dzisiejszych mikronautów nie jest ani trochę politykiem? Takie osoby można policzyć na palcach jednej ręki.

A te osoby, które darzy Pan szacunkiem, mają taki sam stosunek do Pana?

Obawiam się, że musi Pan pytać te osoby:) Kiepski jestem we wróżbach niestety.

A wrogowie?

Nic mi na ten temat nie wiadomo.

Kto będzie Premierem rządu centralnego?

Nie mam pojęcia, szczerze mówiąc. Na razie Korona Świętego Stefana nie ma jeszcze rządu krajowego, więc nie patrzę tak daleko jak rząd centralny.

A widzi Pan potencjalnych kandydatów?

Nie zastanawiałem się nad tym problemem jeszcze.

Będzie chciał Pan uczestniczyć w rządzie centralnym, jeśli padnie taka propozycja?

Nie spodziewam się, żeby padła. A nawet jeśli…

Odmówi Pan?

Sądzę, że mam zbyt wiele pracy na szczeblu lokalnym, aby angażować się w prace centrali.

Pod koniec ostatniej kadencji parlamentów Rząd skierował wiele gotowych projektów. Nie wszystkie zostały przyjęte. Dlaczego?

Musi Pan pytać o to parlamentarzystów poprzedniej kadencji. Mnie nawet nie było w kraju

Czytał je Pan?

Z częścią z nich się zapoznałem, z niektórymi jeszcze nie zdążyłem.

Dobrze, że zostały odrzucone?

A które konkretnie?

Te, które Pan czytał.

Z tego co widzę, po prostu Zgromadzenie poprzedniej kadencji nie zdążyło zakończyć prac nad tymi projektami.

Gdyby było więcej czasu, zostałyby uchwalone?

Ponownie pyta mnie Pan, co by było gdyby. W jednej z poprzednich kadencji był delegat, który wykazywał się zdolnościami proroczymi, ale zapewniam, nie chodziło o mnie:) Natomiast jeśli chodzi o te ustawy, to jestem pewien, że po wyborze Przewodniczącego ZP zostaną one przeanalizowane dokładnie, i  po ewentualnych poprawkach wznowione zostaną nad nimi prace.

Zrobiło się ciekawie. Zdradzi Pan o kogo chodzi?

Proszę przeszukać forum Monarchii

Dziękuję za dziś:) Mam nadzieję, że wrócimy do rozmowy za parę dni.

Cieszę się, że mogłem pomóc.

A teraz po przydługawym wstępie, przez który mam nadzieje przebrnęliście, przejdę do rzeczy. Od kilku dobrych lat podróżuję w różne miejsca Zjednoczonej Europy… (gryzę się w język, bo nie wiem czy to dobre słowo)… w różne miejsca Unii Europejskiej i widzę, że idea państw narodowych połączonych unią nie wszystkim się podoba. A dlaczego gryzę się w język? Bo „zjednoczenie” niesie z sobą ładunek pozytywny, a nie wszyscy takiego „łączenia” w ramach innych krajów chcą. Teraz zastanawiacie się pewnie, co do tego ma świat wirtualny. Odpowiedź już za chwilę.

Krajem, w którym narastają ciągle tendencje niepodległościowe poszczególnych regionów, jest choćby Hiszpania. Katalończycy. Wg Statutu Katalonii stanowią oni osobny naród. Do 2006 roku byli uznawani przez samych siebie za narodowość w ramach nacji hiszpańskiej. Z tego powodu przez Hiszpanów uznawani są za nacjonalistów. W gruncie rzeczy nie bez powodów, bo wielu katalońskich polityków głośno mówi o chęci zerwaniu zależności Barcelony od Mardytu. Powodów, dla których miała by powstać niepodległa Katalonia jest wiele: gospodarka, z której w dużej części utrzymują się mniej zamożne części kraju, odrędna historia, kultura, język i ambicje. Idąc dalej jest Kraj Basków. O ile w przypadku Katalończyków możnaby (choć z mizernym skutkiem) dyskutować, czy są tylko narodowością czy już narodem, to w przypadku Basków nie ulega to najmniejszej wątpliwości. Żądania niepodległości są o tyle uzasadnione, że Baskowie w żadnym stopniu nie są podobni do współczesnych Celtyberów. Posługują się językiem własnym językiem, którego nawet nie można próbować zrozumieć mówiąc po hiszpańsku (co w przypadku katalońskiego jest jak najbardziej możliwe). Problemem dla Hiszpanii jest droga, którą Baskowie chca wybić się na niepodległość. ETA – Euskadi Ta Askatasuna - Baskonia i Wolność. Grupa terrorystyczna atakująca od 1959 aż do 2010 roku, która w walce o słuszną sprawę zabiła 825 niewinnych osób. A co ma do tego Skarland? Otóż co jakiś czas słychać tam o jakimś przewrocie, nowych i cofniętych autonomiach, zamachach oraz ogłaszaniu niepodległości przez kolejne części składowe Królestwa. Ale tu nasuwa się pytanie. To autentyczny nacjonalizm czy tylko próba zwrócenia na siebie uwagi? Tu należało by się powołać na animozje między mieszkańcami, których w gruncie rzeczy nie jest zbyt wielu.

Ale problem personalnych żalów i sporów o byle głupstwo, to problem wielu krajów. Takie „różnice zdań” łatwo udało się ukryć za zasłoną nacjonalizmu. Gdzie? W Monarchii Austro-Węgierskiej. W tym miejscu trzeba sięgnąć do historii tej realnej i wirtualnej. Więc chronologicznie i skrótowo. Węgrzy zawsze obawiali się germanizacji ze strony Austriaków, a w zamian za lojalność wobec Króla Węgierskiego (będącego jednocześnie Cesarzem Austrii), mogli liczyć na uprzywilejowaną pozycję na wschód od Litawy (rzeki rozgraniczającej dwie części państwa). Gdyby nie ten przywilej Węgrzy staliby się mniejszością we własnym „do niedawna” kraju. Teraz słowo o historii wirtualnej. Przed wyborami do Izby Poselskiej na Węgrzech parę miesięcy temu do Budapesztu przeprowadziła się grupa austriackich poltyków o poglądach odmiennych od posłów poprzedniej kadencji. Natychmiast zostali oni skrytykowani. Teraz, gdy poprzedni posłowie wrócili do gry w parlamencie, skierowano projekt ustawy zakazującej ubiegania się o miejsce w Izbie Poselskiej, szlachcie austriackiej i osobom silnie związanym z Austrią, a jednocześnie kilka tygodni wcześniej ci sami posłowie gorączkowo protestowali przeciwko zakazowi łączenia funkcji Prezesa Sądu Najwyższego z Prezydentem Ministów, co jest znacznie bardziej niebezpieczne i nie bez powodu zakazane w ustroju demokratycznym. Wcześniejszych przykładów na budowanie narodowościowego napięcia też jest wiele. Ten rodzaj nacjonalizmu, nie ma podłoża odrębności narodowej, ma źródło w niechęci do konkretnych osób, co można zakryć kotarą historycznych zaszłości.

Wszystko sprowadza się do tego, że na przykładzie Hiszpanii, a także wirtualnych Węgier, można stwiedzić, że wiele państw nie jest w stanie dłużej funkcjonować w ramach obecnych granic. O ile rozbicie Hiszpanii jest prawdopodobne, o tyle trudno sobie wyobrazić wirtualne rozerwanie Węgier od Austrii. Można tu jeszcze przywoływać Belgię, Irlandię Północną, Północne i Południowe Włochy, a nawet Czechy i Morawy. Kwestia Górnego Śląska w aspekcie Europy Regionów też pozostaje otwarta. Ludzie w coraz większym stopniu (z różnych pobudek) działają globalnie, ale myślą lokalnie. Tak! Wbrew temu, co ostatnimi czasy zwykło się propagować. Unia Europejska, a raczej jej kraje, skazane są na choćby częściowe poluzowanie więzów z centralą. Ale idzie za tym pewne niebezpieczeństwo. Władza może zostać oddana w ręce skrajnych nacjonalistów. Dlatego zadaniem każdego z rządów (realnych i wirtualnych) jest budowanie powiązań nie tylko kulturowych i prawnych, ale przede wszystkim gospodarczych, by były one korzystkiejsze od niepodległościowych ambicji. W obliczu tego problemu, budowanie jednolitego Państwa Europejskiego jest niemożliwe i niewykonalne. Powszechną tendencją jest decentralizacja władzy, skądinąd porządana przez wiele czynników determinowanych wewnętrznie i zewnętrznie. Mówiąc obrazowo: nikt nie chce by rząd złożony z obcych ludzi, znajdujący się kilkaset kilometrów stąd, decydował o tym co dzieje się na naszym podwórku.